Είναι έκδηλη η ομαδική "παρουσία" χρηστών ενός ευρέος φάσματος ηλικιών στο διαδίκτυο,η δραστηριότητα των οποίων μπορεί να εντοπιστεί,κατά κανόνα,σε έναν ιδιαίτερα περιορισμένο κατάλογο ιστοσελίδων,με κυρίαρχες εκείνες των κοινωνικών δικτύων,τάση τουλάχιστον που χαρακτηρίζει την εγχώρια κουλτούρα μας.Θα υπάρξουν βέβαια και εκείνοι που πρόκειται,κι όχι αδίκως,να διαφωνήσουν επισημαίνοντας την πολυθεματικότητα την οποία επιλέγουν να ακολουθούν καθημερινά οι Έλληνες χρήστες,επιβεβαιώνοντας τη χρησιμότητα και πρακτικότητα του εξαίρετου αυτού εργαλείου.Όσο όμως και αν προφασιζόμαστε την εκτεταμένη αποδοχή και συμμετοχή ενός αξιοσημείωτου ποσοστού επί του συνολικού αριθμού πολιτών,το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών παραμένει συγκριτικά με τις αντίστοιχες των δυτικών κρατών σε νηπιακή κατάσταση. Από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας και εξάπλωσής του είναι εμφανές πως το διαδίκτυο μπόρεσε να ανατρέψει αρχές και βάσεις καταστατικές,να επαναπροσδιορίσει τη σχέση και επαφή μας με μία σειρά από σχήματα και δομές,όπως η πολιτική,η συνεστίαση,η διάδοση πληροφοριών,και κατ'επέκταση τις μεθόδους εκπαίδευσης και κατάρτισης ή ακόμη και την προώθηση προϊόντων από τις διάφορες επιχειρήσεις, να τροποποιήσει ριζικά τις έννοιες της επικοινωνίας,των συνόρων και της απόστασης,με τρόπο αναμορφωτικό και πολύ περισσότερο ουσιώδη και συμπληρωματικό προς την ανθρώπινη ενεργητικότητα.Όσο επιτακτική ωστόσο αποτελεί η δημιουργία κινήτρων στην απόκτηση μίας ευρυζωνικής σύνδεσης,που την τρέχουσα στιγμή ασθενεί στη χώρα μας,κάτι που εύκολα μπορεί κάποιος να επαληθεύσει,παρατηρώντας τους καταλόγους κοστολόγησης της δημόσιας εταιρίας από τη μία,και την κατάσταση των ιδιόκτητων δικτύων και την αναξιοπιστία των υπηρεσιών από την άλλη, τόσο επιβεβλημένη είναι η εκπαίδευση των νεαρών από μικρή κιόλας ηλικία ατόμων στους τρόπους και τεχνικές λειτουργίας των εμπλεκόμενων σε ολόκληρη τη σύγχρονη διαδικασία τεχνικών μέσων.Ο αναλφαβητισμός εμφανίζεται πλέον και με την εικονική του μορφή,που συνίσταται στην ανικανότητα της ορθής,ελλειπής και ίσως ανύπαρκτης χρήσης των υπολογιστών,με μία πλατειά φυσικά σημασία.Ένας προσεγμένος ανανεωτικός προγραμματισμός που να θέσει τις υπάρχουσες εκπαιδευτικές κλίμακες στη διαδικασία της ομαλούς ένταξης στην κοινωνία της πληροφορίας είναι ευπρόσδεκτος.Αμφιβάλλω όμως όταν έχουμε παραχωρήσει την εξουσία μας σε ανθρώπους "ξεπερασμένους",ανειδίκευτους,υψηλού προφίλ,μία διοικητική ελίτ που κρατά δέσμια τα στοχαστικά μυαλά της νεότητας,της φρεσκάδας,της ευδιαθεσίας.Η πείρα σταματά το έργο της στο μέστωμα και τη στερέωση της νεανικής αβρότητας.Είναι πραγματικά λυπηρό να αναλώνουμε σε μία σκέψη που εφησυχάζει την παραφροσύνη μας για διαρκή αναδημιουργία...That's why i'm blogging..
Να λοιπόν τι διάβασα στην τοπική εφημερίδα της πόλης μας σε ένα άρθρο από τον πέως...ε συγγνώμη τέως πρόεδρο της ΟΕΦΕ:
«Δεν επιτρέπεται η σχολική επιτυχία να εξαρτάται από το πορτοφόλι των γονιών», υποστήριξε η πρώην ομοσπονδιακή Υπουργός Παιδείας της Γερμανίας Edelgard Bulmahn το καλοκαίρι του 2005 στην παρουσίαση μελέτης για την έκταση των φροντιστηρίων στη χώρα της. Η συζήτηση για το κόστος της παράλληλης απογευματινής εκπαίδευσης στα γερμανικά nachhlfe είναι ανοιχτή, αλλά όχι ιδιαιτέρως φορτισμένη. Σημαντικές, μάλιστα, φοροαπαλλαγές των γονέων επιβεβαιώνουν την πολιτική βούληση για την τυποποίηση του φαινομένου. «Δυστυχώς πολλοί γονείς προτιμούν να πληρώνουν παρά να κάνουν βελτιώσεις στο σχολείο...», λέει ο εκπαιδευτικός αναλυτής Marriot Kraus και συμπληρώνει «... η κοινωνία δεν περιμένει...». Η φράση αυτή είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στο διάλογο για τη φροντιστηριακή αναγκαιότητα. Ο Mike Baker, εκπαιδευτικός συντάκτης του BBC, σε άρθρο του με τίτλο «society does not wait» αναρωτιέται «χειροτερεύουν τα σχολεία ή έχουν αυξηθεί οι ανησυχίες και οι προσδοκίες των γονέων;». Η πίεση των γονέων είναι τέτοια που ανάγκασε τη βρετανική κυβέρνηση να παραδεχτεί ότι η μάθηση στο σύγχρονο σχολείο δεν διαφοροποιείται ανάλογα με την ικανότητα του μαθητή. Ο Ken Boston, επικεφαλής του νέου προγράμματος σπουδών της δευτεροβάθμιας, δε δίστασε να θεσπίσει τη λειτουργία απογευματινών φροντιστηριακών μαθημάτων από το 2008 στο δημόσιο βρετανικό σχολείο. Παράλληλα, η κυβέρνηση δημιουργεί άμεσα μητρώο οικοδιδασκάλων και φροντιστηριακών κέντρων που γνωρίζουν θεαματική άνοδο τις τελευταίες δεκαετίες.
«Την τελευταία δεκαετία οι άνθρωποι προετοιμάζονται ώστε να εναποθέσουν χρήματα για να παρέχουν στα παιδιά τους τα καλύτερα δυνατά φροντιστήρια», τονίζει ο John Morris, διευθυντής του Institute of Education του Δουβλίνου, του κορυφαίου Grind School που προετοιμάζει τους Ιρλανδούς για τα καλύτερα πανεπιστήμια της χώρας. Το φροντιστήριο δεν αποτελεί ένα εγχώριο φαινόμενο ,αλλά διεθνές και διαχρονικό εκπαιδευτικό γεγονός.
Σε ποιό φροντιστήριο σου τα έμαθαν αυτά ρε μάγκα;Ακούστε(ή μάλλον διαβάστε) τι θέλει σε ελεύθερη μετάφραση,μακριά από το καμουφλαρισμένο πόστο του, ο κύριος αυτός να μας πει:«Ξηλωθείτε,μαλάκες γονείς,για να σπουδάσετε τα παιδιά σας...Ποιός νομίζετε ότι είναι ο γιος ή η κόρη σας?Θέλετε και δωρεάν παιδεία!Πληρώστε,για να πάρετε.Ξεχάστε τα δημόσια σχολεία και πανεπιστήμια˙αυτά ανήκουν πλέον σε άλλες περιόδους,όπου ο κόσμος πεινούσε και το κράτος έκανε αγαθοεργίες.Το μέλλον είναι τα φροντιστήρια,οι σύγχρονες πηγές γνώσης και σοφίας.Εδώ έχουν συγκεντρωθεί τα μεγαλύτερα μυαλά,με εμπειρία και εξειδικευμένη γνώση,που εγγυώνται θεμελίωση της επιτυχίας˙ποιά είναι η επιτυχία όμως δε διευκρινίζεται...Με εξατομικευμένες μεθόδους μάθησης δεσμευόμαστε την εισαγωγή του κανακάρη σας σε ανώτατη ή τεχνική σχολή-κάπου θα χωθεί και αυτός δε μπορεί!Αν και ο επαγγελματικός προσανατολισμός είναι ανύπαρκτος,εμείς γνωρίζουμε πολύ καλύτερα από το παιδί σας,ποιό τμήμα του ταιριάζει,καθώς περνάμε μαζί ατελείωτες ώρες,ακόμη και τα σαββατοκύρικα.Έχουμε γίνει οι καλύτεροι φίλοι,και πρόκειται να τον στηρίξουμε στις δύσκολες καταστάσεις,άν βέβαια μας ματσώσετε καλά...Ας πλουτίσουμε εμείς,να φτωχείνετε εσείς.Είναι το τίμημα των σπουδών και της απόκτησης εφοδίων.'Ετσι πάνε αυτά.Δε μπορείτε να έχετε και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο!Λαός είστε και πρέπει να το γνωρίζετε».
Μία προσεκτικότερη ανάγνωση θα μας έπειθε ότι το φαιδρό της παραπάνω μετάφρασης(έπρεπε να δώσουμε ,έστω και στο ελάχιστο,κάποιο εύθυμο,στις γκρίζες μέρες,τόνο),δεν απέχει αρκετά από την πραγματικότητα.Θα μιλήσω με λόγια που οι ίδιοι μας δίδαξαν-θα έλθει και η ώρα που όλα αυτά θα στραφούν εναντίον τους:Κοιτάξτε αρχικά με τι συχνότητα αναφέρονται παραδείγματα και ηχηρά ονόματα.Η επίκληση στην αυθεντία-τρόπος πειθούς-(εγώ εντωμεταξύ δε ξέρω κανέναν από αυτούς τους κυρίους...) με τη χρήση τεκμηρίων-μέσα πειθούς- στη συγκεκριμένη περίπτωση,νομίζω,δεν ενισχύει την επιχειρηματολογία του συγγραφέα,αλλά αντίθετα την υποκαθιστά.Δε μας δίνει να καταλάβουμε ,γιατί να απευθυνόμαστε στα φροντιστήρια,κι να μην αγωνιστούμε για τη βελτίωση του επιπέδου της παρεχόμενης δημόσιας δωρεάν παιδείας,που αποτελεί τον πιο ασφαλή δείκτη κοινωνικότητας και πρόνοιας,από την πλευρά της πολιτείας.Το μόνο στοιχείο αναγκαιότητας των φροντιστηριακών μονάδων που κατανόησα ήταν η πρόσθετη στήριξη στη μαθησιακή διαδικασία.Η ανικανότητα της δημόσιας εκπαίδευσης και η...σοφία της εξωσχολικής διδασκαλίας είναι απλοϊκή αντιμετώπιση του ζητήματος.Σε όποιο σημείο της φάλαγγας και αν βρισκόμαστε πρέπει να αναδεχτούμε τις ευθύνες μας,διότι,όπως λέει και ένα από τα βιβλία της βιολογίας, «τη γη δε τη κληρονομήσαμε από τους γονείς μας, αλλά τη δανειστήκαμε από τα παιδιά μας».Δύσκολες μέρες έρχονται,και το μόνο που μας μένει να κάνουμε είναι ν'αγωνιστούμε...
Δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα να εντοπίσω ένα κύριο θέμα της πρώτης ανάρτησης.Αισθάνομαι όμως υποχρεωμένος να ασχοληθώ με εκείνο το σύστημα,που κατά ένα παράδοξο τρόπο,αρεσκόμαστε να αποκαλούμε «εκπαιδευτικό»!Θα ήταν κοινότοπο να αναφερθώ εκτεταμένα στις ελλείψεις και τις παραλείψεις του,στη λαθεμένη χάραξη της εκπαιδευτικής πολιτικής με όλες τις αβλεψίες και τις παραποιήσεις της,στην αδιαφορία των πολτικών προσώπων για την κατάσταση που επικρατεί στο δημόσιο σχολείο,στη δική μας ακόμη ανικανότητα να αντιδράσουμε και να ελπίζουμε,έστω,σε μία ριζική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση,την οποία εδώ και αρκετές δεκαετίες τα πολιτικά κόμματα διακυρήττουν(γι'αυτό άλλωστε επέλεξα και την αντίστοιχη σφυγομέτρηση στη σελίδα υποδοχής).Περιορίζομαι αποκλειστικά στην τελευταία τάξη που έχω μόλις αφήσει πίσω μου κατά τη στιγμή της αυτής μου πράξης,την τρίτη τάξη,δηλαδή,του ενιαίου λυκείου,η οποία,όπως παρατήρησα,αναφέρεται με μία εξαιρετικά υψηλή συχνότητα στα περιοδικά έντυπα και τις εφημερίδες μέσα από πομπώδεις ρεκλάμες των φροντιστηριακών μονάδων.Είναι σίγουρα γλυκή η γεύση της επιτυχίας-και αντίστοιχα πικρή της αποτυχίας-αν αναλογιστεί κανείς πως τα ,τουλάχιστον, 19000 μόρια,που είναι και το ζητούμενο για τους μαθητές,(!!)δεν είναι ένας στόχος που εκπληρώνεται δίχως θυσίες και προσωπική δοκιμασία.Το ερώτημα ωστόσο που ανακύπτει είναι κατά πόσο το αποτέλεσμα αυτό συνιστά παράδειγμα ατομικής προσπάθειας,κι όχι ένα περίτεχνο παιχνίδι προσώπων που βρίσκονται καλά καμουφλαρισμένοι και φυσικά βολεμένοι πίσω από το σύστημα των εξετάσεων αυτών.Κανείς δε μπορεί να κατηγορήσει ,και ακόμη περισσότερο ,να αφαιρέσει από το μαθητή την αίσθηση της επιτυχίας ή να ισχυριστεί ότι η τελευταία δεν του ανήκει.Και φέρνω το πρόσφατο παράδειγμα από τη φετινή εξεταστική περίοδο των μαθηματικών θετικής και τεχνολογικής,της οποίας ήμουν και εγώ υποψήφιος, και οφείλω να ομολογήσω ότι πήγα σχετικά καλά(15,7).Για τους μαθητές όμως που κατάφεραν να επιτύχουν μια υψηλότερη βαθμολογία σχεδόν κανείς δεν αναρωτιέται γιατί ακριβώς ανταποκρίθηκαν με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στα κατά τα τεκμήρια δύσκολα φετινά θέματα,την ώρα που ήταν αδύνατο να επιτελεστεί η ανάλογη προετοιμασία μέσα στις σχολικές αίθουσες κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους.Για εκείνους τους μαθητές που σε όλα τα χρόνια του μαθητικού τους βίου κόπιασαν δεν έχω να επισημάνω τίποτε περισσότερο,παρ'όλο που ήταν αρκετοί αυτοί που παρέμειναν σε χαμηλές βαθμολογίες,πράγμα που αποτελεί μια πρώτη αδικία του κατά τα άλλα αδιάβλητου και αξιοκρατικού συστήματος...Γιατί ένας μαθητής πρέπει να κρίνεται αποκλειστικά από την επίδοσή του,που παραμένει ,ειρήσθω εν παρόδω, μόνο βαθμολογική, στην τελευταία τάξη της αντίστοιχης εκπαιδευτικής βαθμίδας;Αυτό που προσζητώ να υπογραμμίσω είναι ότι οι 100000(κατά μέσο όρο ανά έτος) μαθητές που διαγωνίζονται κάθε χρόνο δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες στην επιτυχία,με αποτέλεσμα να μη μιλούμε πλέον για διαγωνισμό,αλλά για έναν μη υγιή ανταγωνισμό ανάμεσα σε εξωσχολικούς παράγοντες,που μεταφράζεται σε δαπάνη χρημάτων,καθώς νομίζεται από τους γονείς ως επένδυση για το μέλλον του/ων νεαρού/ων μελών της οικογένειας.Με λίγια λόγια η επιτυχία δεν κατακτιέται,αλλά εξαγοράζεται σε ένα μεγάλο βαθμό,με τρόπο που δεν επιτρέπει στο μαθητή να αναδειχθεί με τις ιδιαίτερές του ικανότητητες και κλίσεις.Γιατί η πολιτεία δε μεριμνά για την ανατροπή της καταστατικής αυτής πλέον αρχής ,που χαρακτηρίζει ολόκληρο το σύστημα μέχρι τη θύρα του πανεπιστημίου(γι'αυτό οφείλει το τελευταίο να αντισταθεί σθεναρά για τη διατήρηση της δημόσιας υφής του)αποτελεί διαφορετικό αντικείμενο συζήτησης,το οποίο πρόκειται να αναλύσουμε διεξοδικά σε άλλη ενότητα.Περιμένοντας τις απαντήσεις και τις αντιδράσεις σας
Γ.Κ.
