Είναι η πρώτη φορά που μπροστά στο άκουσμα του εθνικού μας ύμνου δάκρυσα...Αν και έχω τοποθετηθεί ενάντια σε κάθε τί που παρεμποδίζει τη σφυρηλάτηση μίας οικουμενικής συνείδησης,όπως είναι ακριβώς τα εθνικά σύμβολα,δε μπόρεσα να κρύψω τη συγκίνηση και να κρατήσω τα δάκρυά μου,τη στιγμή που οι Έλληνες Παραολυμπιονίκες διακρίνονταν στο άθλημα της κολύμβησης,κατακτώντας το χρυσό-Χρήστος Ταμπαξής-και αργυρό αντίστοιχα-Ανδρέας Κατσαρός -μετάλλιο. Κι εδώ ρωτώ:«Γιατί συνεχίζουμε να αποκαλούμε τους αγώνες αυτούς Παραολυμπιακούς;Πού υστερούν και ποιά είναι τα σημεία εκείνα στα οποία υπερτερούν οι Ολυμπιακοί( θυμάμαι και το απίστευτο βίντεο των ΑΜΑΝ με τον Κανάκη δημοσιογράφο και τον Καλυβάτση στο ρόλο του φανατισμένου οπαδού);».Ο αληθινός αγώνας δε δίδεται στο ταρτάν που πάνω του τρέχει ο κατευθυνόμενος από τα συμφέροντα αθλητής,«σπάζοντας» κάθε παγκόσμια ή ολυμπιακή επίδοση,αλλά στο στίβο της ζωής...Τα παιδιά των Παραολυμπιακών δεν αγωνίζονται αποκλειστικά για την εισφορά ενός μεταλλικού αντικειμένου στη συλλογή της χώρας τους,παρά και στις καθημερινές τους ασχολίες.Και ο αγώνας εκεί όχι μόνο δεν έχει διακαίωση,αλλά και δε τελειώνει ποτέ˙δεν υπάρχουν οι διαιτητές που θα σφυρήξουν για τη λήξη.Είναι μόνο η δική μας αμέλεια και άγνοια...Είμαστε σε τέτοιο βαθμό κακομαθημένοι και ασύμβατοι με ό,τι εναντιώνεται στην ανθρώπινη φύση-όπως εμείς τη θεωρούμε-με τρόπο που το διαφορετικό το απορρίπτουμε και εμπαικτικά αμελούμε.Τί μας νοιάζει όμως ;Αφού είναι ο μπαμπάς, η μαμά,ο αδερφός,η θεία,ο θείος,ο παππούς(βαριέμαι να αναφέρω όλους τους τίτλους)καλά,τίποτα δε μας πάει στραβά!!Οι άνθρωποι με ειδικές ικανότητες δεν έχουν καμία ανάγκη από τη δική μας βοήθεια ή τα περιφρονητικά εκείνα βλέματα,όταν περπατούμε στο δρόμο.Αντίθετα κατέχουν το δικαίωμα να τους αντικρίζουμε ως πολίτες ισόνομους και ισάξιους,κι πρωτίστως ως ανθρώπους,αφενός σαν άτομα και αφετέρου σα τμήμα μίας ομάδας.Από τη μεριά μας έχουμε την υποχρέωση,ως οργανωμένη κοινωνία, να εφαρμόζουμε τις αρχές του κοινωνικού κράτους αδιακρίτως και ανεξαιρέτως.Να μην αφήνουμε τις ιδιαιτερότητες να καθορίζουν τη μορφή επικοινωνίας ανάμεσα στο δημόσιο και ιδιωτικό βίο,να μην σταματούμε στην αρτιότητα ή μη των ανθρώπινων μελών,να πάψουμε πλέον ρε γαμώτο μου να πιστεύουμε πως είμαστε το κέντρο του σύμπαντος...Λέγομαι Γιώργος,είμαι καλά και πέρασα στο φυσικό Τμήμα της Θεσσαλονίκης.Ε,ωραία...Πρέπει ,δηλαδή, να με υμνώ για 100 χρόνια;;;Και έρχομαι εδώ να συμφωνήσω-σε ελάχιστα σημεία- με τις διδαχές του Χριστιανισμού:Θέλουμε ειρήνη,αλλά είμαστε εχθρικοί.Επιζητούμε αγάπη,αλλά δίνουμε πόνο και πίκρα.Κοιτούμε την ελπίδα,αλλά δε γνωρίζουμε το φως.Aς αντικρίσουμε πλέον τον εαυτό μας ως ξένο σώμα και να δούμε τον κόσμο με τα μάτια των τριγυρινών μας.
Ήμουν δώδεκα χρόνια μαθητής και κάθε χρόνο ανέμενα με ιδιαίτερη ανυπομονησία την καινούρια σχολική χρονιά,που ήταν για μένα ταυτόσημη με την έναρξη της ευρωπαϊκής ποδοσφαιρικής διασυλλογικής διοργάνωσης ή απλά το Champions League βρε αδερφέ!Αλλά φέτος,στο πρώτο μου ακαδημαϊκό έτος,φαίνεται πως η ομάδα την οποία υποστηρίζω(θεωρώ πως από το σήμα κατανοήσατε για ποιά πρόκειται˙άλλωστε αναγράφεται!) θα δηλώσει απούσα,μετά από μία μακροχρόνια παρουσία-πετυχημένη ή όχι το αφήνω γι 'άλλους κι δε με ενδιαφέρει κιόλας.Για να μην παρεξηγηθώ το δηλώνω από την αρχή:δεν ασχολούμαι εκτενώς με τα...ποδοσφαιρικά(όχι τα παπούτσια!!)και φυσικά δεν είμαι και το πιο κατάλληλο πρόσωπο για την αθλητική δημοκοπία-αλήθεια πώς είπαμε πώς τον λένε τον καινούριο μας προπονητή ;Δε μπορώ όμως να αφήσω ασχολίαστη την προχθεσινή εμφάνιση της ομάδας μου στην Κύπρο,όπου(για να ενημερώσω και αυτούς που δε το γνωρίζουν)γνώρισε ταπεινωτική ήττα.Θα μου πεις τώρα:«Υπάρχει άραγε ταπεινωτική ήττα;Κι αν ναι,τότε ποιά είναι τα κριτήρια;».Εγώ δε θεωρώ πως μία ήττα χαρακτηρίζεται κατά αυτόν τον τρόπο αποκλειστικά από το τελικό αριθμητικό αποτέλεσμα.Δε μπορεί όμως μία ομάδα που μετρά μία συνεχόμενη δεκαετή παρουσία στα ευρωπαϊκά γήπεδα να επιδεικνύει στον αγωνιστικό χώρο μία συμπεριφορά, αναντίστοιχη της εμπειρίας που όφειλε να έχει κομίσει...Εμένα αυτό το τελευταίο με κάνει να πιστεύω δύο πιθανά πράγματα:α)είτε ο Ολυμπιακός βρέθηκε σε μία κοινώς ομολογούμενη κακή ημέρα,μακριά από τον καλό του εαυτό(θυμάμαι το 1-2 μέσα στη Λάτσιο ή το 4-2 στη Ρεάλ,άσχετα με την απώλεια των βαθμών),β)είτε όλα αυτά τα χρόνια έπαιζε αποκλειστικά ως μία επιχείρηση,δίχως μέριμνα για απόκτηση επαγγελματικής εμπειρίας.Βέβαια η φετινή ομάδα του Βαλβέρδε είναι νεόδμητη˙υπήρχαν όμως παίχτες-και πρωτίστως ο αρχηγός- που με τη συμβολή τους μπορούσαν να αποτρέψουν την εμφάνιση μίας «αντι-ευρωπαϊκής» ομάδας!Μάλλον ο προπονητής δεν είχε προετοιμάσει κατάλληλα την αποστολή και θα ήθελα φυσικά εδώ να προσθέσω την ψυχολογία των παικτών,οι οποίοι κατέφθασαν στη Κύπρο(και μη ξεχνάμε μέσα στο καλοκαίρι!!!!) προκειμένου να αντιμετωπίσουν μία...«κατώτερη»,όπως τους είπαν, ομάδα!Υποτίμηση του αντιπάλου,καθαρή αυτοκτονία.Καλά είναι να διδάξει εκεί στο περήφανο λιμάνι ο προπονητής και τα παλαιότερα στελέχη στους νέους της ομάδας πως δεν υπάρχει αδύναμη ή δυνατή ομάδα,παρά καλά προετοιμασμένη ή...διαλυμένη! Καμία ομάδα δε κρίνεται από τον προϋπολογισμό ή τα έσοδά της, ακόμα και αν φέρει το όνομα «Ολυμπιακός».Την άγνοια ο αθλητισμός δε τη συγχωρεί!
«Όλα έτοιμα για τη μεγάλη γιορτή» ήταν ο τίτλος δημοσιογραφικής αποστολής στη καρδιά της κινεζικής πρωτεύουσας για λογαριασμό κρατικού τηλεοπτικού σταθμού.Κατά αυτόν τον τρόπο λοιπόν αντικρίζουμε σήμερα το...θεσμό των Ολυμπιακών Αγώνων.Ακριβώς ως ένα θέαμα πυροτεχνημάτων και εντυπωσιασμού για τη διοργανώτρια χώρα,που αποτελεί έναν άτυπο διαγωνισμό επίδειξης δύναμης και ισχύος.Πού είναι επομένως τα μηνύματα της ειρήνης και της συναδέλφωσης των εθνοτήτων κρυμμένα;Και απορώ πώς η οργανωτική επιτροπή των αγώνων είχε αποφασίσει να παραδώσει την ολυμπιακή φλόγα σε μία χώρα ,όπου η καταπάτηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου είναι κάτι περισσότερο από προφανής.Ποιός είναι ο συμβολισμός της φετινής αθλητικής διοργάνωσης,την ώρα που ο κινεζικός λαός δε μπορεί να έχει απρόσκοπτη πρόσβαση σε διαδικτυακές τοποθεσίες,εξ'αιτίας του αυταρχικού καθεστώτος που επικτρατεί;Βέβαια η κατευθυνόμενη αυτή λογοκρισία ανταποκρίνεται στην προσπάθεια συγκάλυψης των παραποιήσεων της κινεζικής εξουσίας,η οποία είναι υπεύθυνη για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης ενός δραματικά υψηλού ποσοστού επί του συνόλου των κατοίκων της.Και σε αυτά να μην προσθέσουμε την αυξανόμενη τάση της Κίνας για ρύπανση του φυσικού περιβάλλοντος,με τρόπο που να αποτελεί τον πρώτο ρυπαντή παγκοσμίως,ακολουθούμενη από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.Mε ποιά κριτήρια λοιπόν η Δ.Ο.Ε αποφάνθηκε υπέρ της διεξαγωγής των αγώνων σε μία χώρα αντίθετη προς το πνεύμα του ολυμπισμού;Τα λόγια αυτά ενδέχεται να ακούγονται ρατσιστικά και να κατηγορηθούν ότι προάγουν ένα στείρο εθνικισμό,που παρεμποδίζει την κατανόηση και υψώνει εμπόδια στη δημιουργία μίας οικουμενικής συνείδησης˙δε διαφωνώ.Όταν όμως μία χώρα επωμίζεται το καθήκον να σταθεί ενάντια σε κάθε διάκριση(φυλετική,κοινωνική,πολιτισμική...)μέσα από τη πιο σημαντική αθλητική συνάντηση ,καθήκον το οποίο άλλωστε η ίδια επέλεξε να προασπίσει και οφείλει να μην αποκλίνει από αυτό, και στο εσωτερικό της η κατάσταση μόνο απάνθρωπη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί,τότε πρέπει να αρχίσουμε να ανησυχούμε...Πώς είναι δυνατό να είναι σε θέση κάποιος να προφασίζεται πως προωθεί τη συναδέλφωση,την ώρα που δεν έχει μάθει να σέβεται;Με την έννοια αυτή ,ποιά χώρα έχει το δικαίωμα οργάνωσης των αντίστοιχων αγώνων;Είναι φυσικά δύσκολο να εντοπίσουμε εκείνο το κράτος που θα διασφαλίσει την ενότητα και τη συνεργασία,και να εγγυηθεί την αποτροπή των υπολοίπων κρατών στον πόλεμο και τη σύρραξη γενικά.Γιατί αυτό είναι το εσώτερο μήνυμα που εδώ και χιλιάδες χρόνια κομίζουν οι αγώνες,και βρίσκεται δυστυχώς καλά καμουφλαρισμένο πίσω από τις πολυδάπανες τελετές έναρξης και λήξης,πίσω από τις ιδιωτικές γιορτές των ατόμων της οργανωτικής επιτροπής(να μη θυμηθώ την ατιμωρησία της «δικαιοσύνης» στο πρόσωπο της Αγγελοπούλου για την πρόκληση πυρκαγιάς σε όμορη της οικίας της δασική έκταση),πίσω από τα υπέρογκα χρηματικά ποσά που δαπανώνται για τη κατασκευή γηπέδων,τα οποία παραμένουν αναξιοποίητα!Έφτασαν τελικά οι αγώνες του κότινου να συμβολίζουν την ικανότητα των χωρών να χορηγούν παράνομα αναβολικές ουσίες για να έχουν την πρωτοκαθεδρία σε ένα χώρο που φθάνουν τα φυσικά χαρίσματα και περισσεύει η δολιότητα και ο φθόνος.Για να θυμηθώ και τα λόγια του Καζαντζάκη : «Να ξέρεις πως κι η αντίθετη ομάδα στο βάθος δεν είναι αντίμαχη,συνεργάζεται μαζί σου,γιατί χωρίς αυτή δε θα υπήρχε παιχνίδι».
