Αφότου τέλειωσαν οι γραπτές εισαγωγικές εξετάσεις(και πρέπει να ομολογήσω πως είναι υπολογίσιμο διάστημα), έχει αρχίσει για μένα ένας ιδιαίτερα επίπονος εσωτερικός αγώνας να κρατηθώ όρθιος,μία προσπάθεια συνεχούς προσδιορισμού των δραστηριοτήτων και του γενικότερου χαρακτήρα μου. Θέλω να πιστεύω πως η επιστήμη την οποία έχω επιλέξει(?) να υπηρετήσω δε πρόκειται να με εγκαταλείψει τουλάχιστον ιδεολογικά, προκειμένου να βρίσκεται εκεί γεμίζοντας την κενή από κάθε είδους γνώση Φυσικής επεξεργασίας παρακαταθήκη μου. Κι η φωνή αυτή όσο και αν ακούγεται να είναι αμέριστη από εγωισμό, αφού θέλησα δίπλα μου δίχως ανταπόκριση συντροφιά, τόσο η δύναμή της ξεθωριάζει στο γκρίζο χρώμα της αίθουσας. Ωστόσο, το να βάλλω μία τελεία εδώ είναι απαραίτητο, γιατί τούτην την πρωινή ώρα η περιπλάνησή μου βαστεί μία διαφορετική πρόθεση. Έχω εξαντληθεί στο σχηματικό κανόνα της δημοκρατίας, αλλά αποτελεί από την άλλη επιταγή να ιστορίσω μία κεντρική για την εικόνα του εξαίρετου αυτού πολιτεύματος έννοια, εκείνη των εθνικών κρατών. Μου είναι προσφιλές να δρομολογώ τη συλλογιστική μου πορεία με ένα στοίχο ερωτήσεων, ώστε να απολήγει για όποιον δυστυχή έτυχε να κρατά αυτή τη λόξα μπροστά του περισσότερο μυαλωμένη και στοχαστική. Καθώς όμως στην τρέχουσα ανάρτηση αδυνατώ να εντοπίσω τις κατάλληλες παρασιωπώ. Εθνικό λοιπόν κράτος έφθασε να συμβολίζει το συσχετισμό δύναμης, μάλλον στρατιωτικής, της ομάδας που έτυχε να κατοικεί σε μία συγκεκριμένη μεριά, της οποίας προηγουμένως έχουν επιμεληθεί της περιχαράκωσης. Και η ισχύς αυτή ανακλάται μέσα από την αντίστοιχη έκταση όχι μόνο του τμήματος που διαθέτουν, αλλά και από το μέγεθος της επιρροής που ασκούν σε παρακείμενες συνήθως περιοχές.Μέσα σε αυτές τις αδικαιολόγητα, και πολλές φορές συναινετικά, ορισμένες παρυφές αναπτύσσουν μία ξέχωρη πολιτισμική και πολιτική συμπεριφορά, χρονικά και ενδεχομένως τοπικά μεταβαλλόμενη,όπως ακριβώς παρατηρείται σε ένα φυσικό σύστημα, που καταγράφεται σε όλες τις πτυχές των δραστηριοτήτων, με επόμενο τη σύσταση μίας ενιαίας, άκριτα αποδεκτής από τους επίγονους, ταυτότητας. Εκείνο που δε μπορώ με σιγουριά και ειλικρίνεια να δηλώσω είναι το ασυνείδητο ή μη της παραπάνω πράξης. Και αυτός ακριβώς ο τρόπος έκφρασης της συλλογικής ιδιοκτησίας οδηγεί σε μία υποδεέστερη διαχείριση των φυσικών πόρων και στη βαθμιαία ταπείνωση του περιβάλλοντος Αν έχουμε αποφασίσει να βαδίσουμε στο δρόμο της καταστροφής,οφείλουμε να αποκλείσουμε κάθε άλλο συνταξιδιώτη. Η αλτρουιστική αυτή προσέγγιση βλασταίνει σήμερα σε όλες εκείνες τις οργανώσεις που έχουν επιδοθεί σε μία καμπάνια ενημέρωσης με μία τελείως ανόμοια μορφή."Πρέπει να διασφαλίσουμε τη διάσωση του πλανήτη για το δικό μας λυτρωμό". Αν και με εμφανή ίχνη εγωκεντρισμού και ματαιοδοξίας, νομίζω,δυστυχώς,ότι συνίσταται στην πιο αποτελεσματική αντήχηση του αρχικού μηνύματος,σε ένα κόσμο που αρέσκεται να ακολουθεί το χρήμα και τα παράγωγά του.Δε θα ήθελα να επεκταθώ στη λειτουργική σημασία του τελευταίου,παρά να επισημάνω την ολοκληρωτική άγνοιά μας σχετικά με τη σύσταση και θεμελίωση του οικονομικού συστήματος.Κι η αμάθεια μας δεσμεύει στο σκοτάδι και τις κακουχίες. Η εξέλιξη και η αναδημιουργία αποτελούν ασφαλείς δείκτες στην πορεία της ακμής, της άνθησης και της ειρηνικής συμβίωσης.Να θεωρήσουμε ωστόσο πως όσο υπάρχουν όρια στα τμήματα γης(που θέλησαν να αποκαλούμε σύνορα), δε πρόκειται να αντικρίσουμε την αλήθεια πίσω από τις περίτεχνα κατασκευασμένες ανακρίβειες.Μία αλήθεια της αλληλεγγύης, της μη διαστρωματωμένης εκπαίδευσης, της χρηματικής απεξάρτησης, της από κοινού ανάπτυξης,πραγματικότητα όμορφη και αψευδή.Να κρατήσουμε επιτέλους τα εθνικά κράτη για την καρδιά μας, και να παραχωρήσουμε σε τούτον τον ταλαιπωρημένο τόπο τα δικαιώματα που του ανήκουν.Να περάσουμε από την εκεχειρία των χαρτιών, σε ένα αυθεντικό αντάμωμα κουλτούρας και πάνω απ΄όλα ανθρωπιάς και αδελφικότητας.Τα διοικητικά σύνορα είναι περίσσια όταν μας ενώνει η ζήτηση όσων,κι όχι εκείνων που μας δίδαξαν να αγαπάμε.
Είναι η πρώτη φορά που μπροστά στο άκουσμα του εθνικού μας ύμνου δάκρυσα...Αν και έχω τοποθετηθεί ενάντια σε κάθε τί που παρεμποδίζει τη σφυρηλάτηση μίας οικουμενικής συνείδησης,όπως είναι ακριβώς τα εθνικά σύμβολα,δε μπόρεσα να κρύψω τη συγκίνηση και να κρατήσω τα δάκρυά μου,τη στιγμή που οι Έλληνες Παραολυμπιονίκες διακρίνονταν στο άθλημα της κολύμβησης,κατακτώντας το χρυσό-Χρήστος Ταμπαξής-και αργυρό αντίστοιχα-Ανδρέας Κατσαρός -μετάλλιο. Κι εδώ ρωτώ:«Γιατί συνεχίζουμε να αποκαλούμε τους αγώνες αυτούς Παραολυμπιακούς;Πού υστερούν και ποιά είναι τα σημεία εκείνα στα οποία υπερτερούν οι Ολυμπιακοί( θυμάμαι και το απίστευτο βίντεο των ΑΜΑΝ με τον Κανάκη δημοσιογράφο και τον Καλυβάτση στο ρόλο του φανατισμένου οπαδού);».Ο αληθινός αγώνας δε δίδεται στο ταρτάν που πάνω του τρέχει ο κατευθυνόμενος από τα συμφέροντα αθλητής,«σπάζοντας» κάθε παγκόσμια ή ολυμπιακή επίδοση,αλλά στο στίβο της ζωής...Τα παιδιά των Παραολυμπιακών δεν αγωνίζονται αποκλειστικά για την εισφορά ενός μεταλλικού αντικειμένου στη συλλογή της χώρας τους,παρά και στις καθημερινές τους ασχολίες.Και ο αγώνας εκεί όχι μόνο δεν έχει διακαίωση,αλλά και δε τελειώνει ποτέ˙δεν υπάρχουν οι διαιτητές που θα σφυρήξουν για τη λήξη.Είναι μόνο η δική μας αμέλεια και άγνοια...Είμαστε σε τέτοιο βαθμό κακομαθημένοι και ασύμβατοι με ό,τι εναντιώνεται στην ανθρώπινη φύση-όπως εμείς τη θεωρούμε-με τρόπο που το διαφορετικό το απορρίπτουμε και εμπαικτικά αμελούμε.Τί μας νοιάζει όμως ;Αφού είναι ο μπαμπάς, η μαμά,ο αδερφός,η θεία,ο θείος,ο παππούς(βαριέμαι να αναφέρω όλους τους τίτλους)καλά,τίποτα δε μας πάει στραβά!!Οι άνθρωποι με ειδικές ικανότητες δεν έχουν καμία ανάγκη από τη δική μας βοήθεια ή τα περιφρονητικά εκείνα βλέματα,όταν περπατούμε στο δρόμο.Αντίθετα κατέχουν το δικαίωμα να τους αντικρίζουμε ως πολίτες ισόνομους και ισάξιους,κι πρωτίστως ως ανθρώπους,αφενός σαν άτομα και αφετέρου σα τμήμα μίας ομάδας.Από τη μεριά μας έχουμε την υποχρέωση,ως οργανωμένη κοινωνία, να εφαρμόζουμε τις αρχές του κοινωνικού κράτους αδιακρίτως και ανεξαιρέτως.Να μην αφήνουμε τις ιδιαιτερότητες να καθορίζουν τη μορφή επικοινωνίας ανάμεσα στο δημόσιο και ιδιωτικό βίο,να μην σταματούμε στην αρτιότητα ή μη των ανθρώπινων μελών,να πάψουμε πλέον ρε γαμώτο μου να πιστεύουμε πως είμαστε το κέντρο του σύμπαντος...Λέγομαι Γιώργος,είμαι καλά και πέρασα στο φυσικό Τμήμα της Θεσσαλονίκης.Ε,ωραία...Πρέπει ,δηλαδή, να με υμνώ για 100 χρόνια;;;Και έρχομαι εδώ να συμφωνήσω-σε ελάχιστα σημεία- με τις διδαχές του Χριστιανισμού:Θέλουμε ειρήνη,αλλά είμαστε εχθρικοί.Επιζητούμε αγάπη,αλλά δίνουμε πόνο και πίκρα.Κοιτούμε την ελπίδα,αλλά δε γνωρίζουμε το φως.Aς αντικρίσουμε πλέον τον εαυτό μας ως ξένο σώμα και να δούμε τον κόσμο με τα μάτια των τριγυρινών μας.
Η ανάρτηση απευθύνεται αποκλειστικά σε αγοράκια,οπότε το αντίπαλο φύλο ας κλείσει παρακαλώ τα μάτια του...Να μία συζήτηση που είχα προηγουμένως μέσα από το messanger της Μicrosoft με ένα φίλο μου:
Ο χρήστης ******* λέει:
eeee
Ο χρήστης giorgos λέει:
έλα
Ο χρήστης ******* λέει:
gt dn pame noritera kseroume akribos ti theloume?
Ο χρήστης giorgos λέει:
δε μπορώ νωρίτερα
Ο χρήστης giorgos λέει:
έχω κάτι δουλειές
Ο χρήστης giorgos λέει:
έχουμε 1 ,1/2 ώρα
Ο χρήστης giorgos λέει:
....
Ο χρήστης ******* λέει:
kai ego exo meta...amesos meta!
Ο χρήστης ******* λέει:
dn exoume...
Ο χρήστης ******* λέει:
exoume 30
Ο χρήστης ******* λέει:
lepta
Ο χρήστης giorgos λέει:
τί?8 κανόνισες??
Ο χρήστης ******* λέει:
exei parti i mouga˙επισκέπτη δες στα links
Ο χρήστης ******* λέει:
xaxaxa!!
Ο χρήστης giorgos λέει:
8 κανόνισες??
Μόλις στείλατε μια ειδοποίηση με δόνηση(να καταλάβει!!!!)
Ο χρήστης ******* λέει:
nai re tote einai!
Ο χρήστης ******* λέει:
ti s leo...
Ο χρήστης ******* λέει:
loipon ama einai tha s doso 5
Ο χρήστης ******* λέει:
ee 10(είναι και ανοιχτοχέρης!)
Ο χρήστης ******* λέει:
euro
Ο χρήστης ******* λέει:
kai tha pas na to pareis esu!
Ο χρήστης ******* λέει:
Ok?
Ο χρήστης ******* λέει:
tha summetexei kai o *******?
Ο χρήστης giorgos λέει:
δώσε τότε στον ***** 10 ευρώ και τέλειωνε!
Ο χρήστης giorgos λέει:
!!
Ο χρήστης ******* λέει:
ti les re!!!
Ο χρήστης ******* λέει:
kala tha ertho...
Ο χρήστης ******* λέει:
panathema se!!!
Ο χρήστης giorgos λέει:
εσένα αν σου έπαιρναν δώρο έτσι, τί θα έλεγες??
Ο χρήστης ******* λέει:
ti etsi?
Ο χρήστης giorgos λέει:
απλώς για να βγεις από την υποχρέωση
Ο χρήστης ******* λέει:
eee
Ο χρήστης ******* λέει:
tha elega mpravo!
Ο χρήστης giorgos λέει:
σου δίνω λεφτά και πάρε ό,τι να' ναι
Ο χρήστης ******* λέει:
entaksei leme
Ο χρήστης giorgos λέει:
δε θα το έλεγες...ή άλλα θα έλεγες από μέσα σου
Ο χρήστης ******* λέει:
οκ
Ο χρήστης ******* λέει:
tha erthei kai i ******* mono gia psonia
Aμέλησα να περιγράψω το παρασκήνιο της συζήτησης(μηνύστε με,μηνύστε με...).Πριν μερικές μέρες ένας κοινός με τον ******* φίλος ,μας είχε βγάλει για τα γεννέθλιά του και για ανταπόδοση φυσικά στην ενέργειά του αυτή έπρεπε-όπως κάθε καλός φίλος- να τον τιμήσουμε αφενός με την παρουσία μας αφετέρου με την αγορά κάποιου ιδιαίτερου δώρου,κάτι δηλαδή που θα του ταίριαζε στα γενικότερα ενδιαφέροντά του,κι όχι φυσικά από τα δώρα πασέ παρτού της ρεζέρβας(άσε που είναι και πανάκριβες οι ηλιθιότητες αυτές!)....Ο ******* όμως όχι μόνο είχε κανονίσει με το αίσθημα σε ώρα παράλληλη με τη δική μας συνάντηση(για αυτό και η διαφωνία στη παραπάνω συζήτηση για το μισάωρο),αλλά προτίμησε πρόσθετα-στιγμιαία βέβαια- να παραχωρήσει τα λεφτά σε μένα και να...πάρω για να βγει από την υποχρέωση το δώρο.Και έρχομαι να ρωτήσω εδώ:«Τόσο απορροφημένοι είμαστε με τις γκόμενες ρε γαμώτο,που ακόμα και τους φίλους τους βάζουμε σε δεύτερη μοίρα;»(δε γνωρίζω αν το ίδιο ισχύει και για το ωραίο-έτσι μου είπαν τουλάχιστον να το λέω- φύλο...). Γιατί δε μπορεί να σε στηρίξει σε παρόμοιο επίπεδο κάτω από δύσκολες περιστάσεις ένας αληθινός φίλος με την κοπέλα με την οποία έχεις δεσμό-και μην ξεχνάμε ο πρώτος είναι που τρέχει πάντα για να συμμαζέψει τα...ασυμμάζευτα μετά το χωρισμό!Τί συμβαίνει επομένως και ο φίλος έρχεται πάντα δεύτερος;Μία σχέση ερωτική λειτουργεί με κανόνα αποκλειστικό τα αισθήματα κι η λογική αποκλείεται σχεδόν αυθόρμητα.Για να θυμηθώ και τα λόγια πως «ο έρωτας τυφλώνει» και να απαντήσω ταυτόχρονα στον Σοφοκλή(ναι,τον γνωστό αρχαίο συγγραφέα,γιατί από καιρό του τα είχα μαζεμένα...) ότι η ηρωίδα του,η Αντιγόνη,μάλλον τα είχε προ πολλού χαμένα˙να αφήσουμε και τους ψευδο-κριτικούς που αναφέρουν ότι ο Σοφοκλής αποδεικνύει περίτρανα πως ο έρωτας την οδηγούσε με ακρίβεια στην επιτέλεση του καθήκοντός της,διότι αν ήταν η εξαίρεση,να γράψουμε ένα ανανεωμένο και πιο ασφαλές εγχειρίδιο ζωής...Το δηλώνω δίχως φόβο(το έχω υπογραμμίσει άλλωστε και σε διαφορετική ανάρτηση):μία ερωτική σχέση που συμμετέχουν δύο άτομα,δεν είναι σύζευξη προσώπων,παρά σύζευξη ατόμων,που δε παραμερίζουν την ατομικότητα και πρωτίστως -το καταραμένο αυτό ανθρώπινο στοιχείο-τον εγωισμό.Ο άνθρωπος συγκλίνει σε ένα τέτοιον κυριολεκτικά δεσμό(γιατί στην πραγματικότητα βάζει ενέχυρο την ελευθερία του) με σκοπό την προσωπική του ικανοποίηση-κι όχι μόνο βέβαια στο κρεβάτι(πιπέρι!!)...Γνωρίζει λοιπόν ότι θα ...περάσει καλά(εκτός αν βρίσκεται στα χωρίσματα φυσικά) και πού τον είδατε τον Παναή-όπως λέμε!!!Είναι δηλαδή μία ευχαρίστηση που αναπαράγεται κάτω μόνο από ευνοϊκές συνθήκες(θα πηγαίνατε ποτέ για μπάνιο αν είχε τρικυμία?),ενώ όταν τα πράγματα σφίξουν αρχίζει και κλονίζεται με αποτέλεσμα είτε να συνεχιστεί με την προϋπόθεση της βελτίωσης των συνθηκών είτε να καταλυθεί,πράγμα που θα σήμανε αυτόματα τη χειροτέρευση των καταστάσεων.Έχουμε ασφαλώς όλοι τη **** μας(τα αστεράκια δηλώνουν όνομα κι νομίζω οι στενοί μου φίλοι το έχουν ήδη καταλάβει...),αλλά παραμέληση του φίλου,ένα βήμα πιο κοντά στη δυστυχία.Υπάρχουν βέβαια και οι ανάποδοι˙την ανάρτηση την έγραψα όμως για τους...ερωτευμένους ή τουλάχιστον αυτούς που νομίζουν ότι είναι ερωτευμένοι.Και εδώ που τα λέμε πολύ δύσκολα κάποιος θα κατανοήσει πραγματικά τον αληθινό έρωτα.Πού στο διάλο βρίσκεται και αυτός κρυμμένος ;Λέτε να του έπεσαν τα φτερά;Αλίμονό μας...
Σημείωση:Ο ******* έχει ήδη δει την ανάρτηση.Θέλω μόνο να διευκρινήσω πως ακολούθησα καθαρά επαγωγικό συλλογισμό και το συγκεκριμένο παράδειγμα δεν είναι παρά τυχαίο˙το επέλεξα λόγω της επικαιρότητας και της εγγύτητάς του.Σε καμία περίπτωση στη γενίκευση δεν αναφέρομαι στον *******.Φίλε,αν σε έθιξα ζητώ συγγνώμη.Άλλωστε η ανωνυμία κρατήθηκε και η ανάρτηση έχει διδακτικό και όχι πληροφοριακό χαρακτήρα.Το κουστομπολιό και οι μικροπρέπειες δε μας χαρακτηρίζουν σαν παρέα.
Αρκετές είναι οι φορές που,ενώ ξεκινώ να γράφω πάνω σε κάποιο θέμα,καταλήγω σε κάτι διαφορετικό.Υπάρχουν είχε αναφέρει ο Γερμανός φιλόσοφος Σοπενχάουερ τριών ειδών συγγραφείς:α)αυτοί που γράφουν από μνήμης και είναι οι πολυαριθμότεροι,β)έπειτα αυτοί που σκέφτονται την ώρα που γράφουν και είναι κάμποσοι˙σκέφτονται για να γράψουν,λέγει και τέλος γ)αυτοί που έχουν ήδη σκεφτεί και φυσικά είναι σπάνιοι.Εγώ δε γνωρίζω σε ποιά κατηγορία συγγραφέων κατατάσσομαι σύμφωνα με τον πρώτο(ίσως πρόσκειμαι στη δεύτερη...),αλλά μπορώ να δηλώσω δίχως προκατάληψη(μη παρεξηγηθεί και το sourotiri !!) πως και οι τρεις έχουν ένα μόνο κοινό σημείο˙το σκοπό.Για μένα το γράψιμο δεν είναι τίποτα άλλο παρά από μία απόπειρα να συναντήσεις την αλήθεια.H αμφισβήτηση αποτελεί συστατικό τμήμα της ανθρώπινης φύσης , βάση της φιλοσοφίας και τροφό της επιστημονικής δραστηριότητας.Έρχονται ώρες που συλλογίζομαι το ρωμαϊκό ρητό «σκέφτομαι,άρα υπάρχω» και αναρωτιέμαι πως, αν τύχαινε κάποτε και γνωρίζαμε το αληθινό, θα συνεχίζαμε να υπήρχαμε;Είχα διαβάσει κάπου-αν δεν απατώμαι ήταν λόγια του Παπανούτσου-ότι με το διάλογο,την ανοικτή δηλαδή,δίχως εμπάθεια συζήτηση, προσεγγίζουμε την αλήθεια,μα ποτέ όμως δε μπορούμε να την αιχμαλωτίσουμε,παρομοιάζοντάς την ως ένα θήραμα.Εμείς λοιπόν δεν είμαστε τίποτε περισσότερο από θηρευτές με γόμωση του όπλου μας το ξεδίπλωμα των σκέψεων.Φυσικά το τελευταίο δεν είναι πάντοτε εύκολο και συχνά μάλιστα αρκετά επικίνδυνο,ώστε να χάσουμε την πνευματική μας ισορροπία.Είναι αυτό που κατά καιρούς ακούγεται :«πόση αλήθεια αντέχει κάθε φορά το πνεύμα του καθενός;».Ακόμη και τώρα,τούτη τη στιγμή που ακουμπώ το πληκτρολόγιο,αδυνατώ να συνθέσω μία ιεραρχική δομή των σκέψεων,γιατί απλά δεν έμαθα να βαδίζω σε ένα μονάχα δρόμο˙τις παρακάμψεις δε μπορώ να μην τις ακολουθήσω,έστω κι αν αποκλίνω από την αρχική πορεία.Προτιμώ να περιπλανηθώ,να ρωτήσω,να ψάξω,να απελπιστώ,παρά να φτάσω στον προορισμό μου,πράγμα που θα σήμαινε αυτόματα και την παύση στην αναζήτηση αυτή.Να θυμηθώ και τους στίχους του Καβάφη «κι όμως ,δες τί σου χάρισε η Ιθάκη».Όταν σου δείχνουν το φεγγάρι,ποτέ μην προσπαθήσεις να το κοιτάξεις,γιατί εύκολα θα σε παρασύρει.Πάντα να επικεντρώνεσαι στην πορεία προς αυτό.Aκριβώς για το λόγο αυτό είναι αρκετές οι φορές που έχω καταθέσει την αντίθεσή μου προς τους βαθμολογητές των εκθέσεων-δοκιμίων,όταν οι τελευταίοι επισημαίνουν το λαθεμένο συλλογιστικό σχεδιασμό ενός μαθητή, υπογράφοντας υποτιμητικά «εκτός θέματος».Και εγώ λοιπόν ρωτώ:ποιό είναι το θέμα;Nα γράψει κανείς τυποποιημένες έτοιμες εκφράσεις του καθηγητή με τον οποίο έτυχε ο μαθητής να προετοιμαστεί ή να επεκταθεί στο χώρο και στο χρόνο;Για μένα το οποιοδήποτε θέμα αποτελεί απλώς τη μετάβαση από το γενικό και αόριστο,στο καθορισμένο και το συγκεκριμένο.Το συγκεκριμένο όμως μπορεί να απαιτεί περισσότερο χρόνο από εκείνον που παραχωρείται στις εξετάσεις(δε περιορίζομαι αποκλειστικά στις πανελλήνιες).Αφήνουν επομένως ελεύθερο το χώρο(κανείς δεν έχει το δικαίωμα να επικρίνει τον προσανατολισμό του περιεχομένου) ,δεσμεύοντας το χρόνο.Μία τέτοια όμως απόπειρα γραφής είναι λειψή.Σταματώ ωστόσο εδώ και δε πρόκειται να προχωρήσω περαιτέρω-το κρατάω για διαφορετική ενότητα. «Γράφοντας,ανακαλύπτω».Θα μπορούσε να διατυπωθεί και διαφορετικά:«Οι εξετάσεις περιφρονούν τη γνώση».Να λοιπόν τι καινούριο έβγαλα από την ανάρτηση αυτή(ακόμη και ο τίτλος πρέπει νομίζω να αρχίζει να φοβάται!).Ελάτε τώρα ρε μπάσταρδοι του υπουργείου να το βαθμολογήσετε!!
